Hai uns días tivemos o pracer de recibir ao equipo de "Quen anda aí?" da Televisión de Galicia. Foi unha xornada diferente na que puidemos compartir coa audiencia algo que nos apaixona: como dende unha pequena aldea como Dumia, no corazón de Cervantes, somos capaces de conectar co mundo enteiro grazas ás abellas e ás redes sociais.
Para os que non nos coñecedes tanto, detrás de Mel Casa da Torre estamos dous irmáns, Óscar e Ismael Cedrón. O noso día a día transcorre entre colmenares de alta montaña, o fume do afumador e o frío dos Ancares, pero cada fin de semana facemos un oco para gravar e compartir un vídeo con todos vós.
O que empezou como un xeito de amosar a realidade do noso oficio converteuse nunha comunidade de centos de miles de seguidores. Para nós, as redes sociais non son só unha ferramenta de venda; son a nosa canle para transmitir a transparencia do noso traballo.
Queremos que vexades o desoperculado a man, a densidade do noso mel ao saír do extractor e o esforzo que supón manter as colmenas a máis de 1.200 metros de altitude. No programa falamos precisamente diso: de como a autenticidade do rural galego engancha a xente de todas partes.
Sempre dicimos que o noso mel é "de alta montaña", pero o certo é que xa viaxa por toda Europa. Grazas a esa conexión que creamos con vós, o noso mel artesanal e cru sae de Dumia cara a destinos como Portugal, Francia, Alemaña, Bélxica ou Holanda.
É un orgullo saber que unha parte da esencia dos Ancares —o sabor da queiroga, do castiñeiro e do carballo— chega ás mesas de tantos países. É a proba de que o produto local, feito con mans humanas e sen procesos industriais, ten un valor universal.
A nosa aparición na TVG é un recoñecemento a este camiño que percorremos xuntos. Seguiremos publicando o noso vídeo de cada fin de semana, amosándovos a realidade sen filtros da apicultura de montaña e defendendo o noso rural.
Se perdiches a entrevista ou queres volver vela, aquí che deixamos o vídeo. Grazas por formar parte desta gran familia apícola e por valorar o que facemos dende a nosa pequena aldea.
Dumia está máis vivo que nunca!
